Gisteren was het Blue Monday. De meest deprimerende dag van het jaar. Gelukkig heb ik er niks van gemerkt! Ik was even vrolijk als altijd. Dreumes iets minder. Hij is flink verkouden. Na het middagslaapje (wat we zo lang mogelijk vasthouden), had ik een zielig hoopje kind in mijn armen. Dat werd dus een middagje troosten, boekjes lezen en knuffelen. En heel hard hopen dat hij weer opknapte, want mijn werk-agenda staat al behoorlijk vol zo half januari.
Vanmorgen stond de kleine man in zijn bed te roepen. Pápá! Grappend en grollend kwam hij even bij ons op bed. Snotverkouden nog steeds, maar wel vrolijk. Ook het ontbijt ging er smakelijk in, dus ik maakte een klein vreugdesprongetje. Hij kan naar het kinderdagverblijf!
Meteen een klein schuldgevoel erbij natuurlijk, want mag je wel blij zijn dat je je kind doelbewust aan de zorg van een ander overlaat? Even later bedenk ik me. Natuurlijk mag ik blij zijn. We kúnnen het kdv betalen, dreumes heeft het er goed naar zijn zin, hij heeft lieve juffen, hij leert er vanalles en ik heb bovendien ook recht op een effectieve werkdag.
En dus staat de radio nu zachtjes aan, en werk ik met de verwarming op 20 lekker door aan weer een nieuwe WordPress website. Het kdv is goed. Het werkende leven is goed. Jullie ook allemaal een fijne werkdag vandaag!
Vorige blogs van Petra: